Güzel şeyler yazmak isterdim . Mutlulukla ilgili şeyler mesela.
Ama ben çok mutlu olmadım ki... Keşkelerle doluydu geçen 20 yıl.
Hep bişeylerin ardından bakakalmak. En iyi yaptığım şey buydu.
Ve o hep biryere gidiyordu. Durduraksız. Ve o görmüyordu.
Her gidişinde yanında benden bi kaç parça koparıp gidiyordu.
Aldırmadan ve ardına bakmadan. Olacaklardan ve yaşayacaklarından habersiz.
Hep öleceğimi düşündürürdü bana. Ölmedim. Hep ayakta kaldım. Ve tek başıma kalktım. Dimdik. Gözlerime bakıp bir şans daha isteyene kadar. Verdim. Bir kere değil.İki değil. Tam ALTI kere. İlginçtir. Bu şansları hep hiçe saymak...Onun için çocuk oyuncağıydı. Kumdan kale yapıp üzerine su dökmek.. Ne kadar dayanabilirsin ? Yalanlar dalgalar misali vücuduna çarparken ne kadar direnebilirsin sen çocuk ? Ben direndim . Fakat yinede kaybettim... Hep kaybettim.