Normalde fon müziği kullanılır yazı okunurken. Ama böylesine içten bir parçayı paylaşmadan edemedim.

Yeni bir yazı ile herkesi selamlıyorum.

Merak etmeyi bıraksaydınız mesela , her şeyi anlatırdım sizlere. Birşeyleri sorgulamayı bırakıp artık sadece yazılarımı okuyun. Sevdiğim var. Birlikteyiz. Neden yazıyorsun diye sorgulamanın bir alemi yok. Onsuz zamanlarda geçirdiğim psikoloji ruhu denilebilir .

Sevdiğinin "Seni özledim" demesi çok güzeldir. Fakat özlem bazen koyar insana. Ellerin kolların bağlanır. Arada binlerce kilometre vardır. Msn'de görmek yetmez çok zaman. Dokunmak istersin , uzanamazsın. Ben hayata meydan okumayı seçenlerdenim.

Bazen olur ya , patronun sözlerine dayanamaz istifa edersin , hocanın sözlerini kaldıramaz sınıfı terk edersin . Annene yada babana kızıp yatağa geçersin. Öyle birşey işte. Gidenlerin olur hayatında. Yada hayatına girenlerin. Ben girenleri sevmediğimden hep gidenlere laf vurdum. Ve hala devam ediyorum.

Gitmek isteyen gider. Zorla tutmam onu. Hem o kadar düşmedim daha. Yani sonuç olarak erkeğim. Erkekler kimsenin görmediği yerde ağlamayı sever. Sizlerde terkedilmişsinizdir. Ben gururumdan ödün vermeden , başım dik terkedildim. O giderken hiç birşey demedim. Belki gitme deseydim bir yararı olurdu. Gözlerimin önünden giderken elbette demek istedim. "Dur" . Ama diyemedim. Dediğim tek şey ;

"Kendine iyi bak" oldu ...

Yinede , gitmesen olmaz mı ?

Hı ?