Söz.

Yanında olamayı istersin en çok. Sevdiğinin yanında. Ona dokunmak , teninin inceliklerinde kaybolmak istersin. Çünkü sana mutluluk veren tek şey "o" dur. Nefesinle kımıldayan o güzel saçları .. Parmaklarınla okşarsın onları. Adeta bir pamuk gibi gelir sana. Alamazsın kendi. Ona hep dokunmak istersin. Hep , hep... Ve eğer gerçekten sevdiysen ağlayasın gelir. Bakma öyle. Mutluluktan.

Damarlarında dolaşan kan adeta bir ırmak gibidir. Sessizdir. Hissedersin onu. Kalbin , hayatında yapmadığı kanı pompalar beynine. Her şey uçup gider. (Acıların , sorunların vs.) O artık evrenindir senin. Bazen yağmurun olur , bazen güneşlenirsin onunla.

Gidersin sonra. Uzaklara , çok uzaklara. Geçmişten bir anı veya yaşanmışlık gelir kapına. Onu göstermek için göz kapakların ile kavga eder. Onları kapatmak ister. O her ne yaparsa yapsın , aynı hatayı tekrar etmeyecektir senin gözünde. Çünkü söz vermiştir sana... Güzel bir son ile bitecek sanıyorsun değil mi ? Yanıldın...

Yapmaması için söz verdiği hataları tekrarlaması onun fazla vaktini almaz. Göreceksin. "Başlıkta söz yazıyor kardeş , bununla ne alakası var ? " dersen eğer ;

Sözü aslında sen kendine vermişsin ; Ondan başkasını sevmemek için. Öldür onu içinde . Öldürrrrrr !