Sarhoşluk.

Güzel bir gecenin üstüne , belli belirsiz tökezlediğimi hatırlıyorum. Ve o gece yanımda bana destek olabilecek bir tek sen vardın.Sende içmiştin. Sende sarhoştun fakat bana sarılmıyordun.Sarılmayı geç dokunmuyordun bile.. Sarhoşluk... Ne ilginç bir duygu değil mi ? Ben sarhoşken ağlarım mesela. Ağlamaktan önümü göremem. Ağlasam bile o gece yanımda sen vardın. Sarılıp sarılmaman önemli değildi benim için.

Kafam öyle duman olmuş ki , sen ve beni 2 tane görüyorum.Daha doğrusu ÇİFT. Birer aşık - Birer çift gibi. Sen gittikten sonra o gece ben yine sarhoş olmaya çalıştım. Bıraktığın gibi.Birbirinin üzerinde oyun oynarmış gibi , onlarca yuvarlanan şişe. Şimdi o kadar çok içiyorum , ne yaptığımı bilemeyecek kadar içiyorum..Fakat yinede çift göremiyorum bizi.

Özür dilerim sevgilim... GÖREMİYORUM BİZİ.

Rüya ve hayallerde yanyanayız yine. Ellerimi tutuyorsun benim. Ben gözlerinin içinde kaybolarak , SENİ SEVİYORUM...ÇOK SEVİYORUM diyorum.Uyanmak istemiyorum sevgilim. Uyanmak bana çok acı veriyor. Ki gördüğüm o rüyalar veya kurduğum o hayaller bile yetmiyor bana.

Yüreğimin ortasına açılmış şu yaraya , yastığım sanki tuz basıyor...Dayanamıyorum. Masallar bile daha inandırıcı geliyor bana. Masallar bile daha mantıklı geliyor şu ağrıyan , kanayan tarafıma. Herşeyi "BİR VARMIŞ BİR YOKMUŞ" yaşadık. Ondan belkide.

Yoksa...Yoksa nasıl dindirebilirim gerçek olmayışımızı ?